ආවර්ජනා

මේ ගෙවිල යන්නෙ කෝරාළගෙ නිදහස් ජීවිතේ අන්තිම මාස කීපය. මොකද කෝරාළ ළගදි විස්ස විජ්ජාලෙට යනව නොවෑ. ඒත් ඉතින් බ්ලොග් කෙරුවාව නම් අතාරින්න අදහසක් තුන් හිතකවත් නෑ. ඉඩ තියෙන පුළුපුළුවන් වෙලාවට මගේ ජීවිතේ සැප දුක හැමෝම එක්ක බෙදා හදා ගන්නව.

බ්ලොග් කෙරුවාවට මම ආවෙ පෙබරවාරි මාසෙද කොහෙද, නැත්තම් මාර්තු, හරියට මතක නෑ. මුලදි ලිව්වෙ ටිකක් කවි වගේ එව්ව තමයි. පස්සෙ පස්සෙ ටිකක් සංකීර්ණ අදහස් කීපයක් ලියල දැම්මා. හොද ප්‍රතිචාරත් ලැබුණා. වැඩියෙන්ම ප්‍රතිචාර ලැබුනේ "නවක වදය" හා "ලිංගිකත්වය හා ආදරය" කියන ලිපි වලට. බ්ලොග් ලියන අය දන්නවනේ කොමෙන්ටුවක් වැටුනාම කොච්චර සතුටක් ඇතිවෙනවද කියල. ඒක ඉතින් මටත් පොදුයි.


ආහ් තව එකක්.... බ්ලොග් ලියන ගමන්ම බ්ලොග් කියවන එකත් මම කරනව. වැඩියෙන්ම බ්ලොග් කියවන්නෙ google reader වලින් තමා. මොකද මගේ තියෙන්නෙ limited package එකක් නේ. මම ආසම බ්ලොග් එක තමයි "abnormal minds". හ්ම්ම්..වැඩි විස්තර ඕන නෑ.අපි මොකටද නොමිලේ ඇඩ් දාන්නෙ. බ්ලොග් එකක් ලියන නිසාම මම ගොඩක් දේවල් ඉගෙන ගත්තා. RSS feed එකක් කියන්නෙ මොකද්ද, open ID එකක් කියන්නෙ මොකද්ද, google reader පාවිච්චි කරන්නෙ කොහොමද තව site එකකට adds දාන්නෙ කොහොමද වගේ ගොඩක් දේවල්.

ආහ්... මට අමතක වුනානේ. සින්ඩියටත් (සිංහල බ්ලොග් කියවනය ) පොඩි thanx පාරක් දාන්න ඕන.මොකද අපේ බ්ලොග් එක ලෝකෙට ගෙනියන්නෙ ඒ ගොල්ලො නේ. ඒක ලොකු දෙයක්. නැත්තන් ඉතින් අහසෙ තරු ගාණට තියෙන බ්ලොග් කන්දරාව අස්සෙ අපේ බ්ලොග් එක කොහොම හොයාගන්න කියලද?

 ආහ්.. ඊයෙ මම shaving cream එකක් ගත්තා.මෙච්චර කල් රැවුල කැපුවෙ සබන් ගාලා. දැන් ඉතින් අලුත් වෙන්න ඕනනේ. අනික මං ලගදි TV එකේ add එකක් දැක්කා, shaving cream ගාල රැවුල කපපු පිරිමියෙක්ගෙ පස්සෙන් කෙල්ලො රෑනක් එනව. කියන්න බෑනෙ මගේ පස්සෙනුත් ආවොත්. ඔන්න ආපුදෙන් කියල මාත් එකක් ගත්තා.

මං ගැන නම් කියන්න දෙයක් නෑ. අවුරුදු 20 මාස ගාණක් වයස සාමාන්‍ය කොල්ලෙක්. පසුතැවිලි නොවන ලෙස ජීවත් වෙන එක තමයි එකම බලාපොරොත්තුව. එහෙනම් ගිහින් එන්නම්. ආයුබෝවේවා

Nuwara Seeyaa

The other day when I was browsing through a heap of very old books which were heaped in a neglected corner and left to rot, I found this very enlightening book titled " The ladder of life". The book was published in 1951...Yes it's really old. This book was a property of one of my late grand fathers who, we as little children used to call " Nuwara Seeyaa".

This knowledge about the original owner of the book took me some ten or eight years back in my memory lane, to the times I enjoyed with this very merry soul. Nuwara Seeyaa was a brother of my paternal grand father,meaning the uncle of my father. He resided in Mahanuwara (Kandy), which was the cause of us calling him Nuwara Seeyaa.

The memories of him are associated with happiness. Always an active person, he never missed a chance to crack a joke or two whenever the chance permitted. Used to chew beetle every now and then,which sometimes drew an angry retort from my mother. What I liked in him most was his never dying enthusiasm, and his passion to see us educated. When he faced with some trouble a pain in heart, he used to remark "shah shah" which was his trade mark.

Nuwara Seeya was an educated person. Actually he was the most accomplished one in my fathers family academically. Though he passed his A/L with flying colours his family had no means to support his university education. So he got into job in postal service and retired as a respected civil servant in the area.

Some years back he died of cancer. I heard that he suffered a little, which is not always the case with cancer patients. I could't attend his funeral. But I'll remember him forever not as a feeble man but a man of confidence and energy, which is certainly the way he would have wanted us to remember him.

සක්විති රජකම අතැහැරීම.....

ජීවන ගමන් මගේ අවුරුදු විස්සක් අවසානය. මනුස්ස ආත්මභාවයක උප්පත්තිය ලැබීම කණ කැස්බෑවා විය සිදුරෙන් අහස බලනවා වැනි යැයි බුදු දහමේ සදහන්ය. එවන් වු මනුස්ස ආත්මභාවයක කිසිදු ශාරීරික හෝ මානසික විකල බවකින් තොරව මා මීට අවුරුදු විස්සකට පෙර උපත ලැබීය. එම අගනා මනුස්ස ආත්මභාවය ලබාගැනීමට මා පෙර ආත්මභවයන් හීදී කල කැපකිරීම් බුදු දහමට අනුව අප්‍රමාණ වේ. කෙසේ හෝ මා එම විරල භාග්‍යට හිමිකම් දැරුවෙමි.

එහෙත් මා මෙම අවුරුදු විස්සට සපුරාගෙන ඇත්තේ කුමක්ද? මා O/L හා A/L විභාගයන් ඉහලින් සමත් වීමි. තවද විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනයටද වරම් ලදිමි. එහෙත් මා ඊළග මිනිත්තුවේදී මියගියහොත්,මාගේ අගනා වටිනා මනුස්ස ජීවිතයේ අවුරුදු විස්සක් කඹුරා මා සපුරාගත් ඉහලම ඉලක්කය A/L වනු ඇත. A/L සමත් වනු පිණිස මා මෙම දුර්ලභ මනුස්ස ජීවිතය ලදිමියි නොසිතමි.

සිතන්න මා අඩුම තරමේ තවත් අවුරුදු තිහක් ජීවත් වූවා කියා. හදිසි කායික හෝ මානසික ආබාධයකට ලක් නොවුනහොත් සියල්ල හොදින් වේ යැයි පූර්ව උපකල්පනයක් කලහොත්; මා විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් වනු ඇත, අවුරුදු හයක විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනයෙන් පසු වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස සමාජ මෙහෙවර ආරම්භ කරනු ඇත. අවුරුදු විස්සකට ආසන්න කාලයක් ගිලනුන්ට උපස්ථාන කොට මිය යනු ඇත.

එසේ වුවහොත් මා මේ දුර්ලභ මනුස්ස ආත්මභාවය ලබාගන්නේ සමාජයට මෙහෙවර කරනු පිණිස ද? ඉතා දුකසේ ලබාගත් මනුස්ස ආත්මභාවය අනුනගේ යහපත වෙනුවෙන් කැප කිරීම ගැටලුවක් නොවූවත් මා වෙනුවෙන් මා ඉටුකලයුතු දෑ කුමක්ද ? මා සපුරාගත යුතු ඉලක්කය කුමක්ද?

මෙම දුර්ලභ මනුස්ස ආත්මභාවය නැවත වරක් නොලැබීමට ඉඩ ඇත. කොහි සිට පැමිණියෙම්දැයි නොදන්නා මා කොයිබට යාවිදැයි ද නොදනිමි.

සපුරාගත යුතු ඉලක්කය මා දන්නා බව බෞද්ධයෙකු වශයෙන් විශ්වාස කරමි. එය සපුරා ගැනීම කෙසේ වෙතත් අඩුම තරමේ උත්සාහවත් විය යුතු බවත් මා දනිමි. එහෙත් එම ප්‍රාථමික ඉලක්කය සපුරාගනු වස් අවශේෂ දෑ කැප කිරීමට මෙම සමාජ වටපිටාව මට ඉඩ නොදෙයි. මේ සියල්ල සුලගට විසිකල හැකි නම්........ සක්විති රජකම අතැහැරීම කෙතරම් දුෂ්කරද?

අත්දැකීම

 ලියන්නෙ මොනවද කියල කල්පනා කර කර ඉන්න අතරෙ හිතුන මගේ පළවෙනි job කට්ට ගැන ලිව්වොත් හොදයි කියල.

දෙවැනි සැරේ A/L කරල ගෙදරට වෙලා නිකම්ම ඉන්න කොට අයියා තමයි කිව්වේ ලංකා බැංකුවට මාස 6 කට school leavers ල ගන්නව කියල. ගතමනාවකුත් ලැබෙන නිසා මාත් එක පයින්ම කැමති උනා. කොහොමින් කොහොම හරි සති 2 කට විතර පස්සෙ රස්සාවට එන්න කියල ලියුම ආවා.

ඔන්න ඉතින් මමත් හාපුරා කියල අලුත් කලිසම් ෂර්ට් ඇදල අම්ම දුන්න බත් එකත් උස්සගෙන දකුණු පය පෙරට තියා පිටත් වුනා.

මම වැඩ කරේ ලංකා බැංකු පළාත් කාර්යාලෙ. ඒක තියෙන්නෙ ගාල්ල කොටුවෙ. ඒකෙ මුදල් ගනුදෙනු වෙන්නෙ නැති නිසා branch එකක් තරම් busy නෑ. මාව දැම්මෙ recovery section ඒකට. ඒකෙන් කරන්නෙ ණය ගෙවන්නෙ නැති මිනිස්සුන්ගෙන් අදාල හිග මුදල් අය කර ගන්න එක.(පොළියත් සමග)

රස්සාවට ගියපු මුල් දවස් වල මාර කට්ටක් තමයි කෑවෙ. මම ඉතින් ඒ දවස් වල ටිකක් shy ළමයා නෙ. ඉතින් මගේ වැඩ ටික කරල ඉවරවුනාට පස්සෙ ඔහෙ පැත්තකට වෙලා ඉන්නවා. ඒ මදිවට අනිත් school leavers ල ඔක්කොම girls ල. ඉතින් කරන්න වැඩකුත් නැති නිසා මම 11 ට 11.30 ට විතර දවල්ට කනවා. ඒක නිසා මට card ඒකකුත් වැදුනා පොඩි සාදු කියලා.....

මම කිව්වනෙ මම වැඩ කලේ අය කරගැනීමේ අංශයෙ කියල. මෙතනින් තමයි ණය ගෙවන්නෙ නැති වුනාම දේපළ වෙන්දෙසි කරන්නෙ, නඩු දාන්නෙ. හුගක් වෙලාවට වෙන්දේසි වෙන්නෙ දුප්පත් නැති බැරි මිනිස්සුන්ගෙ දේපළ තමයි. සල්ලිකාරයො හිමීට shape වෙනවා.

ටිකක් කල් ගියාට පස්සෙ මට office එක ගෙදර වගේ. අපෙ අංශයේ chief තමයි මදුරපාල සර්. හරිම හොද මනුස්සයා. සමහර වෙලාවට එයා කරන විහිලු වලට office එකම  හිනා සාගරයක්. හැම problem එකටම හිනාවෙලා මූණ දෙනවා.

තවත් අමුතු චරිතයක් තමයි ජයන්ත සර්.මිනිහ ටිකක් චණ්ඩියා. හෙන පොර talks දෙන්නෙ. සමහර මාස වල සති ගණන් නිවාඩු. එයාගෙ hobby එක තමයි ඇදුම් ගැනීම.

කාන්ති මිස් එක්ක තමයි මම හෙන fit. හරිම හොදයි. අපි දෙන්න වැඩක් නැති වෙලාවට රටේ නැති දේවල් ගැන කතා කරනවා.

මම ලගදිත් මිස්ගෙ ගෙදර lunch එහකට ගියා..

පුෂ්පා මිසුත් හරිම හොදයි. එක දවසක් මගෙ වැඩක් නිසා ලොක්කෙක් මිස්ට බැන්නා.. එයාගෙ computer මම use කරා කියල.

කිරින්ගොඩ සර් අපෙ ඉස්කෝලෙ old boy කෙනෙක්. එයා සමහර වෙලාවට මට එයා ඉස්සර කරපු වීර ක්‍රියා ගැන කියනවා. සමහර වෙලාවට අපි බුද්ධාගම ගැන බරසාර discussion කරනවා. මමත් දන්න දේ දේශනා කරනවා...

ඔන්න ඔය විදියට තමයි මගෙ රස්සාවෙ මාස 6 දන්නෙම නැතිව ගෙවිල ගියෙ. ඒ මාස 6 ට මම ගොඩක් දේවල් ඉගෙනගත්තා.  

retrospect

I sometimes say to my self "how unlucky i am". do not take this as a retrospect of a dying man, no, it is a flash back of a youth who just passed 20 years of his life.well ! it is mentioned in Buddhism that having a birth as a human being is in itself a great feat. But when we come to this world, various hurdles are  presented to us by ourselves as i believe it.We set targets ,goals and make a run for it.nonstop marathon. we are what we think. Most human beings fail in their attempt to achieve their own set targets. few would succeed. But are they satisfied, answer is no. as humans we have an unquenchable desire.Take my life as an example, mine was mainly based on achieving educational success, most children would crave to have the chances i had. I know it. I was expected to do my studies well and enter to the medical faculty. Then I thought that if I passed this exam[a/l] my burden would be over. now i know that i'm wrong. Now I want to become a doctor, a distinguished one.Will it be over then, surely not.so basically when we make plans, when we ponder about our future,when we dream, we make our burden unbearable,which paves the way for our failure.The failure will break some, those who do not break will become more strong and renew their run.So,if everything has a purpose,what is expected of us as human beings. The society at large expects us to continue the running till our dying moment.But wise men, sheds all their worldly bonds and seek to attain inner peace.I think the purpose of having a human life is to find an answer to the question "how do we stop this never ending race" because if our worldly achievements bring us not solace but more and more hurdles there we can find no satisfaction. DO NOT DWELL IN THE PAST AND DO NOT PONDER ABOUT THE FUTURE, CONCENTRATE ON THE PRESENT MOMENT.[quote: Lord Buddha]

life

life is but a flowing river,
sometimes tranquil ,
sometimes harsh
like a river
has a humble beginning
grows with distance
always a paradox
the depth suggested by calmness
but to be of some use
it must be controlled
that is why we build up
dams
so they say
but is it true
may be
may be it is true.